Wat is Global Social Witnessing?

een artikel van Thomas Hüble

Kijkend naar de conflicten in de wereld en destructieve ontwikkelingen, krijg je de indruk dat de mensheid maar heel langzaam lijkt te leren van het verleden. Waarom dit zo is, is al lang een vraag die mij na aan het hart ligt en die in mijn werk is verwerkt.

Collectieve trauma’s liggen aan de basis van de meeste conflicten. Ze worden meestal niet erkend en zijn vaak onbewust. Adequate genezing en vredesopbouw is alleen mogelijk als het onderliggende collectieve trauma wordt erkend en inbegrepen. Dit vereist in de eerste plaats het vermogen om een ​​nauwkeurig en volledig beeld te krijgen van wat er gebeurd is. Dit proces van inzicht noemen we Global Social Witnessing. Het is het vermogen om het culturele proces in te voelen en ermee om te gaan. Het is een besef dat het sociale lichaam zich door individuen ontwikkelt.

We noemen het vermogen van een persoon of een systeem om zich bewust te zijn van het eigen huidige levensproces bewuste ervaring. Het vermogen tot reflecteren, het zelfkritisch onderzoeken van drijfveren en handelingen, het vermogen om te veranderen en gevoel voor humor zijn slechts enkele van de functies hiervan. Wanneer een levend systeem (een individu, een organisatie, een cultuur) zich bewust wordt van zijn eigen proces, is een inclusieve en integratieve of integrale manier van leven daar de uitdrukking van.

Global Social Witnessing gaat over het bewustzijn van het collectieve onderwerp van zijn eigen proces. Dit besef begint met het feit dat eerst de informatie van de processen van het systeem in zichzelf in kaart wordt gebracht.

Het individuele niveau

Een mens die het innerlijke leven van een ander mens op zichzelf kan weergeven, ontwikkelt het vermogen tot mededogen.

Een mens die het innerlijke leven van een ander mens op zichzelf kan uitbeelden, ontwikkelt het vermogen tot mededogen. Compassie is niet een puur cognitief proces, maar het vermogen om de samenstelling van de fysieke, emotionele en mentale ervaring van een ander te reproduceren. Het innerlijke beeld van de ervaring van een andere persoon in mij creëert echt mededogen, en dus een actieradius, wat de voorwaarde is voor echte genezing en potentieel om actie te bevorderen. Dit is de basis van Responsvermogen.

Het collectieve niveau

Hetzelfde geldt voor de collectieve context. Als we in onszelf de processen in de samenleving in kaart kunnen brengen, worden we een volwassen en geïntegreerd burger van een natie of cultuur. Dit betekent dat alleen wanneer ik een fysieke, emotionele en mentale representatie van gebeurtenissen in mezelf kan creëren, ik me er echt mee kan verhouden. Deze relatie stelt mij op zijn beurt in staat om tot een passende (niet reactieve) creatieve actie te komen. Hoe meer ik me moet verstoppen of me moet distantiëren van de gebeurtenissen en processen van de cultuur waarin ik leef, hoe minder ik kan komen tot een adequaat antwoord en actie daarop.

De gevolgen van trauma

We zien dit keer op keer wanneer trauma, dat een fragmentatie in het zenuwstelsel is, leidt tot gefragmenteerde en fragmenterende acties. Wanneer er bijvoorbeeld een terroristische aanslag plaatsvindt, voelen veel mensen zich overweldigd en wenden zich af.

GSW Separation

Dit kan leiden tot reactieve acties. Deze leiden meestal tot verdere fragmentatie en spanningen in het systeem, die kunnen uitgroeien tot politieke spanningen tot op internationaal niveau. Reacties op traumatiserende of polariserende acties worden meestal beantwoord door reacties die op hetzelfde niveau ontstaan. Er ontstaat een circulus vitiosus, die in een cirkel ronddraait. Acties op basis van trauma-activiteit creëren nieuwe traumatisering.

Het heeft eerst een nieuw begrip nodig van de onderliggende functie van de relatie, van het vermogen om binnen en buiten met elkaar te verbinden en in elkaar te brengen. Pretraumatisering voorkomt of compliceert dit. Dit is de reden waarom latere trauma’s vaak niet in cultuur, samenleving en individuen kunnen worden afgebeeld zonder dat de deelnemers zich distantiëren.

De kwestie van schuld

Op het eerste gezicht lijkt het alsof de schuldigen in een gebeurtenis als een terroristische daad of een misbruikschandaal degenen zijn die volgens de wet strafbare feiten hebben gepleegd en die worden berecht. Enkelen zijn de boosdoeners, en de rest van de gemeenschap kan zich opgelucht en onschuldig voelen. Dit kan op een bepaald niveau juist zijn, maar het is slechts een deel van de waarheid. Als je beter kijkt, zie je dat het een fenomeen is van de samenleving als geheel. Want hoe minder we de gebeurtenissen en het nieuws dat we horen en lezen in onszelf kunnen reproduceren, hoe ongevoeliger het sociale lichaam is en zijn eigen proces als systeem op zich niet kan reproduceren. Dus het systeem (d.w.z. de samenleving) heeft zijn eigen vermogen om te relateren verloren en verliest regeneratieve kracht, immuunkracht en mededogen. Het getuige-bewustzijn van cultuur (het vermogen om getuige te zijn van het eigen levensproces) stort hier vaak in, en het proces is zich niet meer bewust van zichzelf. Daardoor bepalen of beïnvloeden onbewuste handelingen het proces in ieder geval sterk.

Je grenzen kennen

De beoefening van Global Social Witnessing is een diepe bewustwordingsoefening en rijping die gewijd is aan de integratie van collectieve traumatisering en de daaruit voortvloeiende afgescheidenheid die veel mensen ervaren.

Door een bewuste individuele oefening en een wij-praktijk, kunnen we teruggaan naar de ongevoelde en niet ervaren delen van de culturele ervaring. We kunnen leren waar onze persoonlijke en collectieve grenzen liggen, hoe we uitdagende gebeurtenissen echt kunnen beleven en zo een echte getuige van onze tijd kunnen zijn. Dit is een persoon die kan ervaren wat hij in zijn omgeving emotioneel, cognitief en op een verwante manier ervaart. Al deze elementen zijn de bouwstenen van aanwezigheid en volledig hier zijn. Het gaat er in eerste instantie niet om dat we dit allemaal tegelijk kunnen doen. Het gaat er allereerst om uit te zoeken waar de grenzen van ons ervaringsvermogen liggen. Alleen dan kunnen we beginnen ze uit te breiden.

Het begint bij onszelf

Wereldwijd sociaal getuigen begint bij elk individu. Het is het vermogen om ons te verhouden tot processen, incidenten en situaties die zich voordoen in onze cultuur. Maar om me tot mezelf te verhouden, moet ik het vermogen hebben om mijn buitenkant adequaat in kaart te brengen in mijn binnenkant. Dit creëert resonantie – gebaseerd op resonantievermogen, wat een natuurlijke functie is van het zenuwstelsel wanneer het open en volwassen is.

Verbondenheid en afgescheidenheid

Traumatisering vermindert ons vermogen om te resoneren, en dus ons vermogen om de buitenkant naar onze binnenkant te brengen, en om vanuit deze innerlijke mapping op de buitenkant te reageren. Dit is de basis van verbondenheid, en voor ons bewustzijn van een zich ontwikkelende, verbonden wereld.

Voor veel mensen is een subjectieve ervaring, althans op bepaalde momenten, een aparte ervaring. Het subjectieve zelf ervaart zichzelf afgescheiden of geïsoleerd te voelen. In deze scheiding kan het individu het culturele proces in zichzelf slechts gedeeltelijk of nauwelijks verbeelden.

Dit vermindert het vermogen van Global Social Witnessing. De innerlijke ruimte (de innerlijke belevingswereld) heeft slechts een fractie van het proces dat werkelijk plaatsvindt in kaart gebracht. De wereld die wordt ervaren en waargenomen is veel meer verkleind dan wat er feitelijk plaatsvindt. Massale dissociatie is de basis van de vaak waargenomen onverschilligheid, en mist dus vaak de basis voor een actie-impuls die voortkomt uit verbondenheid. Wat naar voren komt zijn reactieve patronen die meestal voortkomen uit de conditionering van het verleden en die de reeds bestaande fragmentatie voortzetten. Steeds meer van hetzelfde creëert zichzelf.

Door een bewustzijnspraktijk als Global Social Witnessing kan deze vicieuze cirkel worden doorbroken.

Maak je website op WordPress.com
Aan de slag
search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close